رویا، تشخیص، پیش‌آگهی و درمان فوبیا در روانشناسی تحلیلی و روانکاوی



پژوهشگران کشور در بررسی‌های خود به تشخیص رویا، تشخیص، پیش‌آگهی و درمان فوبیا در روانشناسی تحلیلی و روانکاوی پرداخته و با روش بالینی و مورد پژوهی به تحلیل این موارد پرداخته‌اند.

به گزارش ایسنا، موضوع این تحقیق در مورد چشم‌اندازهای مختلف رؤیا است که مورد بررسی قرار گرفته و فواید آن در موارد بسیاری نشان داده شده است. ضرورت این پژوهش به دلایل زیادی حائز اهمیت است.

اهمیت رؤیا از یونان باستان تاکنون، انواع مطرح شده رؤیا در فرهنگ‌ها و مذاهب مختلف، اهمیت رؤیا به ویژه در طرز تفکر اندیشمندان اسلامی و در دین اسلام و به طور خاص در قرآن کریم، اهمیت رؤیا در روانکاوی و روانشناسی تحلیلی، اهمیت فیزیولوژیکی وضعیت خواب با حرکات سریع چشم در سلامت و بهزیستی حیوانات و انسان‌ها از جمله موضوعات مهم این پژوهش به شمار می‌رود.

در این پژوهش کاربرد بالینی رؤیا برای زیرگروه ترس‌های بیمارگونه از طبقه اختلالات اضطرابی مورد جست‌وجو قرار گرفت و هدف این پژوهش، جست‌وجوی رابطه بین رؤیا و تشخیص، پیش آگهی و درمان ترس‌های بیمارگونه است.

نمونه‌های مورد مطالعه دو خانم هستند که یکی ‎۲۵ ساله و دیگری ‎۲۶ ساله است و روان درمانی یکی از آن‌ها به شیوه روانشناسی تحلیلی یونگ، به عنوان اختلال ترس بیمارگونه اجتماعی تشخیص داده شد و بیمار تحت درمان با روش فروید، به عنوان اختلال ترس بیمارگونه ساده یا اختصاصی تشخیص داده شد‎.

مشکلات و اختلالات این بیماران بر اساس دو رویکرد تبیین شده است. همچنین از رویاهای آنان برای تشخیص رویدادهای رنج‌زا، نشانه‌شناسی و درمان اختلال آن‌ها بهره بردیم؛ افزون بر این رابطه، بین رؤیا در جهت‌گیری آتی بازده روان‌درمانی آنان مورد بررسی قرار گرفت.

در بیمار اول که با شیوه تحلیلی یونگ تحت درمان بوده است نتایج متعددی گرفته شد مانند نقاب سرکش که نوعی همانندی با صفات مردانه داشت و وسواس‌های فکری او، نتیجه همین نقاب بود، ضربه‌های روانی رنج‌زا و رویدادهای جاری زندگی او موجب احساس حقارت و کهتری او شده بود، وجود نوعی رابطه جبرانی بین ابعاد درون‌گرایی و برون‌گرایی شخصیت و نقش جهت‌دهندگی رویاهای نخستین به آینده روان‌درمانی، نقش هشدار دهندگی و پیشگیری‌کنندگی رویاها، انعکاس نیازهای خاص فیزیولوژیکی در رؤیا، مطابقت بین پیام‌های رویاها و نتایج آزمون‌های روانی، تشکیل علائم فوبیای اجتماعی در رؤیا با استفاده از مکانیزم‌های نمادسازی، جابجایی، جبران و ادغام، تجلی خویشتن یا اصلی‌ترین ساختار شخصیت در رویا‎ را شامل می‌شود.

در بیمار دوم که با شیوه روانکاوی فروید تحت درمان قرار گرفته بود به نتایجی مانند نقطه‌نظر سبب‌شناسی ترس بیمارگونه این بیمار از طریق تجربه انزجاری دردناک و مستقیم از یک سو و تجارب دردناک نیابتی و غیرمستقیم از سوی دیگر رسیدیم. نقش بحران‌های خانوادگی در پیدایش اختلال فوبی ساده به صورت یک پیوند عاطفی پایدار با عواطف دردناک در این بیمار نشان داده شد که تجلی آن به صورت خودآزاری ناخودآگاهانه بود.

هدف ترس وی، رسیدن به ثبات، کنترل خویشتن و جبران بی‌کفایتی بود که برای تحقق این اهداف از مکانیزم برون‌فکنی استفاده می‌کرد. کمبود مهارت‌های اساسی سازگارانه و منفی‌گرایی منشی در تشکیل و ابقای علائم فوبی ساده در این بیمار، نظام‌دار بودن اختلال فوبی ساده با توجه به ترکیب عناصر تعارضی پس از ضربه و بدکاری و بی‌نظمی روانشناختی، نگرش دوگانه نسبت به والدین در رؤیا، تخیلات در رؤیا، بروز هویت دو جنسی در رؤیا، ایده‌آل گرایی برای کسب قدرت و اقتدار در رؤیا، تشخیص ریشه‌های تعارضی اختلال در رؤیا و نقش جهت‌دهندگی رویاهای اولیه به مسیر آتی روان‌درمانی از جمله نتایج به شمار می‌رود‎.

انعکاس رابطه انتقال و انتقال متقابل در رؤیا، انعکاس فواید روان‌درمانی در رؤیا، تأیید نقش محافظت کنندگی، دریچه اطمینان بودن و آرزو برآورده‌سازی رویاها و نقش درد در رؤیا به عنوان سازمان‌دهنده زندگی روانی است. ‎

در مجموع این فرض تأیید می‌شود که رؤیا، ابزاری برای تشخیص پیش‌آگهی و درمان اختلال ترس بیمارگونه اجتماعی و اختلال ترس بیمار گونه ساده یا اختصاصی است‎. به علاوه رؤیا یک روش پژوهشی در روانشناسی بالینی است که آن را می‌توان به بهترین وجه در قالب نظریه اکوسیستم‌های روان – فضایی تبیین کرد‎.

رؤیا با اهمیت‌ترین شاخص برای پژوهش‌های بالینی است که می‌توانیم آن را از زوایای مختلفی مورد توجه قرار دهیم، از انتقال، نشانه‌شناسی، ساختار شخصیت، رویدادهای رنج‌زا، وضعیت روانی جاری، رشد شخصیت و تحقق خویشتن. بنابراین در پژوهش‌های بالینی می‌توانیم در کاربرد بالینی رؤیا هدف خود را به یک یا چند موضوع محدود کرد.

این پژوهش با عنوان «رؤیا، تشخیص، پیش آگهی و درمان فوبیا در روانشناسی تحلیلی و روانکاوی» توسط سیامک خدارحیمی انجام شده و استاد راهنمای وی در این تحقیق، محمد مهدی خدیوی‌زند، عضو هیأت علمی گروه روان‌شناسی دانشگاه فردوسی مشهد بوده است.

انتهای پیام

منبع: خبرگزاری ایسنا

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *