کاهش سوانح جاده‌ای با «توسعه اقتصادی بلندمدت»



محققان دانشگاهی کشورمان، در مطالعه‌ای که نتایج آن را در یکی از نشریات علمی پژوهشی به چاپ رسانده‌اند، به رابطه بلندمدت بین توسعه اقتصادی و سوانح جاده‌­ای در کشور پرداخته‌اند.

به گزارش ایسنا، امروزه شهرها به‌عنوان مهم­ترین خاستگاه زیستی انسان­‌ها، با پدیده­‌های ترافیکی بسیاری مانند تراکم ترافیکی، رانندگی مخاطره‌­آمیز، تصادف، آلودگی هوا، آلودگی صوتی و مواردی این‌چنین مواجه هستند که البته ناشی از پیامدهای ورود به دنیای مدرن و صنعتی به‌حساب می‌آیند. از بین این مخاطره‌­ها، حوادث و آسیب­های ناشی از تصادفات جاده‌­ای، یکی از علل عمده مرگ­‌و­میر و معلولیت در کشورهای درحال‌توسعه هستند. طبق آمارها، «حوادث رانندگی» در رده نهم علل مرگ­‌ومیر در جهان قرار دارد و انتظار می­‌رود تا سال 2020 به رده سوم صعود کند.

مطالعات در کشور ما نیز نشان می‌­دهد که در حال حاضر، سالانه بیش از 25 هزار نفر در اثر تصادفات ناشی از وسایل نقلیه، کشته و بیش از صد هزار نفر در سال مجروح می‌­شوند. از این گذشته، خسارت­‌های مالی تصادفات جاده‌­ای در ایران به 7 درصد تولید ناخالص داخلی می­‌رسد. همچنین به گزارش موسسه تحقیقات ترافیک دانشگاه میشیگان، از بین 10 کشوری که دارای بیشترین میزان مرگ در اثر تصادفات هستند، ایران بعد از نامیبیا و تایلند با 38 مورد مرگ به ازای هر صد هزار نفر در جایگاه سوم قرار دارد.

با توجه به اهمیت این موضوع، محققینی از کشورمان، رابطه بلندمدت بین توسعه اقتصادی و سوانح جاده­ای در کشور موردبررسی قرار داده و سعی نموده‌اند دریابند که ارتباط بین این دو متغیر به چه صورت است.

درواقع، سؤال اصلی تحقیق مورد اشاره، این بوده است که آیا بین سوانح جاده‌­ای و توسعه اقتصادی کشور، در بلندمدت رابطه‌­ای وجود دارد؟ به‌عبارت‌دیگر آیا در بلندمدت، با افزایش توسعه اقتصادی کشور، سوانح جاده‌­ای در کشور کاهش خواهد یافت یا خیر؟

محققان مرکز تحقیقات راه، مسکن و شهرسازی، بانک مرکزی جمهوری اسلامی ایران و مرکز آمار ایران که این پژوهش را انجام داده‌اند، برای مدل­‌سازی تعیین رابطه بلندمدت بین توسعه اقتصادی و سوانح جاده‌­ای کشور از الگوی موسوم به «خود رگرسیون برداری» و نرم‌افزارهای «میکروفیت و ای­ویوز» استفاده کرده‌اند.

پریسا بازدار اردبیلی، محقق مرکز تحقیقات راه، مسکن و شهرسازی تهران و همکارش در این پژوهش می‌گویند: «در مطالعه ما، سعی بر آن بود که عوامل تأثیرگذار بر تصادفات جاده‌­ای از دیدگاه اقتصادی مورد تجزیه‌وتحلیل قرار گیرد که جهت بررسی، ارتباط شاخص‌­هایی نظیر درآمد سرانه، تصادفات جاده‌­ای، ضریب جینی، طول جاده‌­های کشور و جمعیت مورداستفاده قرار گرفتند».

آن‌ها می‌افزایند: «نتایج به‌دست‌آمده از یافته‌­های این پژوهش حاکی از آن است که بین درآمد سرانه و سوانح جاده‌­ای رابطه‌­ای به شکل U وارون برقرار است که درواقع فرضیه کوزنتس را در این رابطه برای ایران تأیید می‌­کند. این بدان معناست که در مراحل اولیه رشد اقتصادی، نرخ سوانح جاده‌­ای افزایش پیدا می­‌کند و درنهایت به سبب پیشرفت‌­های تکنیکی، افزایش میزان سرمایه­‌گذاری در بخش­‌های مرتبط و آموزش‌­های مناسب، این نرخ در سطوح بالای درآمد سرانه کاهش پیدا می­‌کند».

همچنین نتایج به‌دست‌آمده نشان‌­دهنده آن است که بین ضریب جینی، طول جاده­‌های کشور و جمعیت با میزان سوانح جاده‌­ای، رابطهی مثبت وجود دارد.

به اعتقاد بازدار اردبیلی و همکارش، «کاهش نرخ سوانح جاده‌­ای می‌تواند با توسعه اقتصادی بلندمدت و افزایش سطوح درآمد از طریق پیشرفت‌­های تکنیکی، افزایش میزان سرمایه­‌گذاری در بخش‌­های مرتبط و آموزش­‌های مناسب اتفاق بیفتد».

این یافته‌ها، درقالب مقاله‌ای علمی پژوهشی در مجله «ارتقای ایمنی و پیشگیری از مصدومیت‌ها» متعلق به دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی منتشر شده‌اند.

انتهای پیام

منبع: خبرگزاری ایسنا

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *